به گزارش باخیش خبر، ، در گرمای میانه تابستان، به سراغ چهرهای رفتیم که بیش از سه دهه از عمر خود را در مسیر اعتلای هنر رزمی اصیل ایرانی صرف کرده است. «مجید ممتازباف»، متولد ۱۳۶۰ و کارشناس ارشد حقوق، نه تنها یک رزمیکار، بلکه مروّج فلسفه و اخلاق در ورزش است. او که کونگفوتوآ را فراتر از یک رشته ورزشی، شناسنامهی فرهنگی ایران میداند، در این گفتگو از دغدغهها، چالشها و چشماندازهای خود برای آینده این ورزش در آذربایجان سخن گفت.
از شور کودکی تا سلوک درونی
ممتازباف در ابتدای این گفتگو، ریشه علاقه خود را به ۱۲ سالگی پیوند میدهد؛ زمانی که با آثار استاد مصطفی دهقانیان آشنا شد. او میگوید: «از ۱۳ سالگی رسماً وارد این مسیر شدم. برای من، کونگفوتوآ تنها یک ورزش نیست، بلکه آمیزهای از فرهنگ، فلسفه، تاریخ و مذهب این مرز و بوم است.»
او در پاسخ به این پرسش که الگوی او در این راه کیست، به جای نام بردن از ستارههای جهانی، به فلسفهی این رشته اشاره میکند: «کونگفو قدرت آشتی است. انسانهای قدرتمند تجاوزگر نیستند؛ بیدادگری در روح ضعیف انسانهاست. این جمله، سلوک درونی مرا شکل داده است.»
عبور از چالشها با تکیه بر آموزههای دینی
یکی از بخشهای جذاب گفتگوی ما، دغدغه این استاد رزمیکار در ایجاد توازن بین «حس رقابت» و «مراحل فلسفی کونگفو» بود. وی معتقد است این بزرگترین چالشی است که رزمیکاران با آن دستوپنج نرم میکنند و بسیاری به دلیل ناتوانی در تلفیق این دو نیاز درونی، ورزش را رها میکنند.
او کنترل خشم و آرامش درون را در گروی تمسک به ارزشهای اخلاقی و دینی میداند و میافزاید: «یک رزمیکار باید همگام با قدرت جسمی، به تزکیه روح نیز بپردازد.»
نقد وضعیت زیرساختها در آذربایجان شرقی
استاد ممتازباف در بخش دیگری از این گفتگو، به موانع پیشروی کونگفو در استان اشاره کرد و گفت: «کمبود زیرساختها نخستین سد راه است. متأسفانه هماهنگی لازم میان باشگاهها، هیئتهای ورزشی و دستگاههای اجرایی کمرنگ است.»
او خطاب به شهرداریها پیشنهاد داد: «با واگذاری اماکن ورزشی به مربیان و فراهم کردن خوابگاههای مجهز، میتوان این استان را به قطب میزبانی رویدادهای ملی و بینالمللی تبدیل کرد.»
سنتگرایی پویا؛ رمز بقای کونگفو
ممتازباف در پاسخ به این نقد که آیا کونگفوتوآی سنتی در دنیای مدرن امروز منسوخ نمیشود، تصریح کرد: «سنتی بودن به معنای انجماد فنی نیست. ما ضمن حفظ اصالت پوشش و فنون، جریانی پویا داریم که در رقابت با مهارتهای مدرن، همچنان پیشگام است. نسل جدید نیز به خوبی با این روند همگام شدهاند.»
میراثی برای آینده
وی در انتهای کلام، جایگاه یک کونگفوکار را والاتر از یک ورزشکار میداند: «ایمان دارم که یک کونگفوکار، سرباز و جانفدای ولایت، خاک، دین و ایمان است. تمام تلاش من این است که این اصالت را به نسل آینده در آذربایجان منتقل کنم.»
او در پایان با ادای احترام به اساتید خود، زندهیاد استاد اسفندیار بابکان، استاد مصطفی دهقانیان و استاد محمدعلی باهوش، از حمایتهای بیدریغ خانوادهاش بهویژه همسر و والدین خود قدردانی کرد.
گفتگو از ناصر غلامی هوجقان
