ناصر غلامی هوجقان؛ خبرنگاری که از میدان حوادث به دنیای سینما رسید
ناصر غلامی هوجقان، خبرنگار، عکاس، نویسنده و فعال حوزه روابط عمومی و ارتباطات، بیش از دو دهه از فعالیت حرفه‌ای خود را در عرصه رسانه، حوادث، امداد و نجات، ورزش‌های رزمی، فرهنگ و هنر سپری کرده است. مسیر کاری او از خبرنگاری و ثبت رویدادهای اجتماعی آغاز شده و در ادامه با مسئولیت‌های متعدد در روابط عمومی رشته‌های رزمی، فعالیت‌های فرهنگی و سینمایی و حضور در جایگاه مشاور رسانه‌ای، مشاور نویسنده و مشاور کارگردان توسعه یافته است. او معتقد است رسانه تنها ابزار انتقال خبر نیست، بلکه حلقه ارتباط میان مردم، سازمان‌ها، ورزشکاران و فعالان فرهنگی و هنری است.
به گزارش باخیش خبر ؛ باخیش خبر در گفت‌وگویی تفصیلی با ناصر غلامی هوجقان، درباره مسیر ورود او به خبرنگاری، تجربه‌های امدادی، عکاسی، مدیریت روابط عمومی ورزش‌های رزمی و فعالیت‌های تازه‌اش در حوزه سینما و مشاوره رسانه‌ای گفت‌وگو کرده است.
از علاقه به نوشتن تا ورود به دنیای خبرنگاری
ابتدا خودتان را معرفی کنید و بفرمایید فعالیت حرفه‌ای شما از کجا آغاز شد؟
Iranian Journalist, Photographer, Writer & Public Relations Professional
خبرنگار، عکاس، نویسنده و فعال روابط عمومی و ارتباطات
ناصر غلامی هوجقان هستم، متولد ۱۲ فروردین ۱۳۵۶ در آبادان و ساکن تبریز. علاقه من به نوشتن، ثبت اتفاقات و فعالیت‌های رسانه‌ای از دوران نوجوانی شکل گرفت. از همان سال‌ها به خبر، مقاله‌نویسی، عکاسی و موضوعات اجتماعی علاقه داشتم و به‌تدریج این علاقه به یک مسیر حرفه‌ای تبدیل شد.
در ادامه، آموزش‌های مرتبط با خبرنویسی را در جهاد دانشگاهی آذربایجان شرقی دنبال کردم و با ورود به عرصه رسانه، فعالیت خود را در حوزه‌های مختلف خبری گسترش دادم. خبرنگاری، گزارشگری، عکاسی خبری، نویسندگی و فعالیت در بخش‌های مدیریتی خبر از جمله تجربه‌هایی است که در طول این سال‌ها دنبال کرده‌ام.
برای من خبرنگاری فقط انتقال یک رویداد از نقطه‌ای به نقطه دیگر نیست؛ خبرنگار باید بتواند واقعیت‌های جامعه را با دقت، مسئولیت‌پذیری و رعایت اصول حرفه‌ای به مخاطب منتقل کند.
چه چیزی باعث شد خبرنگاری را به‌عنوان مسیر اصلی فعالیت خود انتخاب کنید؟
غلامی هوجقان: علاقه به مردم و مسائل جامعه، مهم‌ترین انگیزه من بود. همیشه دوست داشتم اتفاقاتی را که در اطرافمان رخ می‌دهد ثبت کنم و درباره موضوعاتی بنویسم که شاید کمتر دیده می‌شوند.
خبرنگاری حرفه‌ای است که نیاز به صبر، دقت، جسارت، مطالعه و مسئولیت‌پذیری دارد. گاهی یک خبر ساده می‌تواند زمینه توجه مسئولان به یک مشکل اجتماعی را فراهم کند یا صدای فردی باشد که امکان بیان مشکلات خود را ندارد.
در طول سال‌ها تلاش کرده‌ام در حوزه‌های مختلف اجتماعی، شهری، فرهنگی، ورزشی، گردشگری و حوادث فعالیت کنم و نگاه خود را به یک موضوع محدود نکنم.
عکاسی؛ ثبت لحظه‌هایی که با کلمات روایت نمی‌شوند
عکاسی چه جایگاهی در فعالیت حرفه‌ای شما دارد؟
عکاسی برای من مکمل خبرنگاری است. گاهی یک تصویر می‌تواند بخشی از واقعیت را منتقل کند که توضیح آن در چندین پاراگراف هم دشوار باشد.
در عکاسی خبری، ثبت لحظه اهمیت زیادی دارد؛ اما در کنار آن باید به صحت، زمان، مکان و شأن انسانی افرادی که در تصویر حضور دارند نیز توجه کرد.
در سال‌های فعالیت رسانه‌ای، عکاسی از رویدادهای اجتماعی، حوادث، فعالیت‌های ورزشی، طبیعت، جاذبه‌های گردشگری و فرهنگ بومی از جمله زمینه‌هایی بوده که به آن پرداخته‌ام.
به‌ویژه در حوزه گردشگری، معتقدم عکاسی می‌تواند ظرفیت‌های کمتر شناخته‌شده مناطق مختلف را به جامعه معرفی کند. بسیاری از جاذبه‌های طبیعی، تاریخی و فرهنگی کشور ما هنوز آن‌طور که شایسته است دیده نشده‌اند.
امداد و نجات؛ تجربه‌ای فراتر از خبرنگاری
یکی از بخش‌های متفاوت سوابق شما، فعالیت در حوزه امداد و نجات است. چگونه وارد این حوزه شدید؟
علاقه به کمک به دیگران از انگیزه‌های اصلی من برای ورود به حوزه امداد و نجات بود. از سال ۱۳۷۹ فعالیت‌هایی را در جمعیت هلال‌احمر تبریز دنبال کردم و در دوره‌های مرتبط با امداد و نجات، کمک‌های اولیه و فعالیت‌های میدانی حضور داشتم.
تحصیلات و آموزش‌های من در حوزه مدیریت عملیات امداد و نجات نیز در همین مسیر قرار دارد. در کنار فعالیت‌های رسانه‌ای، تجربه حضور در حوزه امداد جاده‌ای، فعالیت‌های مرتبط با امداد هوایی و مستندسازی حوادث را به دست آوردم.
این تجربه برای من بسیار ارزشمند بود؛ زیرا در امداد و نجات، موضوع فقط مشاهده یک حادثه نیست، بلکه گاهی ثانیه‌ها در حفظ جان انسان‌ها اهمیت دارند.
آیا پیش آمده است که در یک حادثه میان مسئولیت خبرنگاری و امدادرسانی قرار بگیرید؟
بله، این اتفاق در تجربه‌های میدانی من وجود داشته است. در برخی حوادث، زمانی که به‌عنوان خبرنگار یا عکاس در محل حضور داشتم، شرایط به‌گونه‌ای بود که کمک به مصدومان در اولویت قرار می‌گرفت.
به اعتقاد من، هیچ تصویری و هیچ خبری ارزشمندتر از جان انسان‌ها نیست. اگر در موقعیتی قرار بگیریم که بتوانیم به فردی کمک کنیم، اولویت انسانی و امدادی باید رعایت شود.
یکی از تجربه‌های ماندگار من به حادثه‌ای در محور تویقون ـ اهر ـ تبریز در ۲۸ آبان ۱۳۹۹ بازمی‌گردد که در جریان آن، یک خانواده سه‌نفره با عملیات امدادی از وضعیت حادثه خارج شدند. چنین تجربه‌هایی نگاه انسان را به مسئولیت اجتماعی عمیق‌تر می‌کند.
این تجربه‌ها چه تأثیری بر نگاه شما به خبرنگاری گذاشت؟
باعث شد به مسائل انسانی حوادث توجه بیشتری داشته باشم. خبرنگار حوادث نباید فقط به دنبال تصویرهای هیجان‌انگیز یا انتشار سریع خبر باشد. حفظ حریم خصوصی مصدومان، احترام به خانواده‌ها، پرهیز از انتشار تصاویر نامناسب و توجه به صحت اطلاعات، از اصولی است که باید رعایت شود.
به نظرم خبرنگاری حوادث ترکیبی از آگاهی، تجربه میدانی و مسئولیت اخلاقی است.
روابط عمومی؛ از انتقال خبر تا مدیریت ارتباطات
سؤال: چگونه از خبرنگاری وارد حوزه روابط عمومی شدید؟
خبرنگاری و روابط عمومی ارتباط نزدیکی با یکدیگر دارند، اما وظایف آن‌ها یکسان نیست. خبرنگار به دنبال کشف و انتقال واقعیت‌هاست و روابط عمومی وظیفه دارد ارتباطات یک مجموعه را با مخاطبان، رسانه‌ها و جامعه مدیریت کند.
تجربه چندین سال فعالیت خبری به من کمک کرد نیازهای رسانه‌ها را بهتر بشناسم. همین شناخت زمینه ورود جدی‌تر من به حوزه روابط عمومی شد.
در این حوزه تلاش کرده‌ام علاوه بر انتشار اخبار و گزارش‌ها، در زمینه تنظیم ارتباط با رسانه‌ها، اطلاع‌رسانی رویدادها، تهیه محتوا، مستندسازی فعالیت‌ها و معرفی ظرفیت‌های مجموعه‌ها نیز فعالیت داشته باشم.
مسئولیت‌های متعدد روابط عمومی شما در حوزه ورزش‌های رزمی چگونه شکل گرفت؟
ورزش‌های رزمی به دلیل تنوع رشته‌ها، مسابقات، سبک‌ها، مربیان و ساختارهای اجرایی، به یک نظام اطلاع‌رسانی منسجم نیاز دارند.
فعالیت من در این حوزه به‌تدریج گسترش یافت و مسئولیت‌های روابط عمومی در مجموعه‌ها و رشته‌های مختلف را پذیرفتم. از جمله این حوزه‌ها می‌توان به کونگ‌فو آزاد، هوکونگ‌فو، گنگ‌توان، تک‌رزم، شین‌کیوکوشین کاراته، آلپاگوت، پرشین کیک‌بوکسینگ و پاورکیک‌بوکسینگ جوجیتسو، کونگ فو توآسنتی اشاره کرد.
همچنین در بخش‌هایی از ساختارهای مرتبط با انجمن‌های ورزش‌های رزمی شهرستان تبریز و فعالیت‌های ورزشی استان آذربایجان شرقی مسئولیت‌های ارتباطی و رسانه‌ای داشته‌ام.
تلاش من این بوده است که اخبار مسابقات، فعالیت مربیان، موفقیت ورزشکاران، برنامه‌های آموزشی و رویدادهای ورزشی با نظم و دقت بیشتری به مخاطبان منتقل شود.
مهم‌ترین چالش روابط عمومی در ورزش‌های رزمی چیست؟
یکی از مهم‌ترین چالش‌ها، هماهنگی میان مجموعه‌های مختلف و ایجاد یک جریان اطلاع‌رسانی دقیق است. در ورزش‌های رزمی، رشته‌ها و سبک‌های متعددی فعالیت می‌کنند و هرکدام ساختار، برنامه‌ها و مخاطبان خاص خود را دارند.
گاهی اخبار یک مسابقه یا موفقیت یک ورزشکار به‌درستی منعکس نمی‌شود. گاهی نیز ظرفیت‌های یک رشته ورزشی به دلیل ضعف در تولید محتوا و ارتباط رسانه‌ای ناشناخته باقی می‌ماند.
روابط عمومی باید بتواند میان ورزشکار، مربی، مسئولان ورزشی و رسانه ارتباطی مؤثر برقرار کند. استفاده از تصاویر حرفه‌ای، گزارش‌های خبری، شبکه‌های اجتماعی و آرشیو منظم فعالیت‌ها می‌تواند در این مسیر مؤثر باشد.
دریافت عنوان مرتبط با ثبت رکورد احکام روابط عمومی چه جایگاهی در کارنامه شما دارد؟
در ۱۵ بهمن ۱۴۰۳، در مراسمی با دریافت حکم، مدال و نشان از کمیته ثبت رکوردهای ملی ایران، عنوان مرتبط با ثبت رکورد احکام روابط عمومی را دریافت کردم.
این موضوع برای من بیش از آنکه جنبه شخصی داشته باشد، نشان‌دهنده گستردگی مسئولیت‌های ارتباطی در مجموعه‌های مختلف بود. تعدد این مسئولیت‌ها طبیعتاً تعهد بیشتری برای پاسخ‌گویی، اطلاع‌رسانی صحیح و حفظ اعتبار مجموعه‌هایی که با آن‌ها همکاری می‌کنم ایجاد می‌کند.
البته معتقدم ارزش واقعی روابط عمومی فقط به تعداد احکام و عناوین نیست؛ بلکه به کیفیت عملکرد، اعتماد مخاطبان و میزان اثرگذاری فعالیت‌های ارتباطی بستگی دارد.
فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی؛ ارتباط با مردم و نهادها
فعالیت شما به حوزه ورزش محدود نمانده و در بخش‌های فرهنگی و اجتماعی نیز مسئولیت‌هایی داشته‌اید. درباره این بخش توضیح دهید.
ارتباطات فرهنگی و اجتماعی از موضوعاتی است که همیشه برای من اهمیت داشته است. معتقدم رسانه می‌تواند زمینه ارتباط میان مردم، تشکل‌ها، سازمان‌های فرهنگی و فعالان اجتماعی را فراهم کند.
در سال‌های فعالیت خود، در بخش‌هایی از روابط عمومی مجموعه‌های فرهنگی، اجتماعی و خیریه نیز همکاری داشته‌ام. همچنین در حوزه فعالیت‌های مرتبط با خانه صلح و برنامه‌های اجتماعی و فرهنگی، مسئولیت‌هایی را دنبال کرده‌ام.
در این میان، دریافت عنوان سفیر صلح اردبیل از سوی مؤسسه بین‌المللی خانه صلح اردبیل در سال ۱۴۰۵ نیز مسئولیتی است که برای من با اهمیت اجتماعی و فرهنگی همراه بوده است.
به باور من، صلح فقط یک واژه یا شعار نیست؛ بلکه در رفتار اجتماعی، احترام به تفاوت‌ها، گفت‌وگو و تلاش برای کاهش تنش‌ها معنا پیدا می‌کند.
ورود به سینما؛ از روابط عمومی تا مشاوره رسانه‌ای
در سال‌های اخیر فعالیت شما به حوزه سینما و پروژه‌های فیلم‌سازی نیز گسترش یافته است. چگونه وارد این عرصه شدید؟
سینما یکی از حوزه‌هایی است که از گذشته به آن علاقه داشتم. ارتباط میان رسانه، فرهنگ، هنر و سینما برای من جذابیت زیادی دارد؛ زیرا هر اثر هنری برای دیده‌شدن و ارتباط با مخاطب به یک مسیر ارتباطی و رسانه‌ای مناسب نیاز دارد.
در سال‌های اخیر، همکاری با علیرضا جمالی اخوان در پروژه‌های سینمایی و فرهنگی، زمینه حضور جدی‌تر من در این حوزه را فراهم کرد.
در این همکاری‌ها، علاوه بر مسئولیت‌های روابط عمومی و ارتباطات رسانه‌ای، در بخش‌هایی از فعالیت‌ها به‌عنوان مشاور رسانه‌ای، مشاور نویسنده و مشاور کارگردان نیز همکاری داشته‌ام.
تفاوت مشاور رسانه‌ای با مشاور نویسنده و مشاور کارگردان چیست؟
هرکدام از این مسئولیت‌ها ماهیت و محدوده مشخصی دارند.
مشاور رسانه‌ای بیشتر بر نحوه معرفی پروژه، ارتباط با رسانه‌ها، تنظیم پیام‌های خبری، اطلاع‌رسانی، ارتباط با مخاطبان و برنامه‌ریزی برای حضور رسانه‌ای اثر تمرکز دارد.
مشاور نویسنده می‌تواند در زمینه بررسی جنبه‌های ارتباطی و روایی متن، انسجام موضوع، انتقال بهتر مفهوم و توجه به ظرفیت‌های اجتماعی و فرهنگی داستان مشارکت کند.
در جایگاه مشاور کارگردان نیز نگاه مشورتی به روند شکل‌گیری اثر، هماهنگی میان پیام داستان و شیوه ارائه آن و توجه به ارتباط محتوای اثر با مخاطب اهمیت دارد.
البته این مسئولیت‌ها جایگزین وظایف تخصصی نویسنده یا کارگردان نیستند. تصمیم نهایی درباره متن و اجرای هنری اثر با عوامل اصلی خلاقه پروژه است و مشاور باید در چارچوب مسئولیت و توافق کاری خود به روند تولید کمک کند.
همکاری با علیرضا جمالی اخوان چه تجربه‌ای برای شما به همراه داشته است؟
همکاری در حوزه سینما برای من تجربه‌ای متفاوت و آموزنده بوده است. در این مسیر با ابعاد دیگری از تولید محتوا، ارتباطات فرهنگی و نحوه معرفی یک اثر هنری آشنا شده‌ام.
علیرضا جمالی اخوان در حوزه نویسندگی، تهیه و کارگردانی فعالیت دارد و آثار او موضوعات انسانی و اجتماعی، زندگی مردم عادی، کودکان و محیط‌های روستایی را نیز مورد توجه قرار داده‌اند.
در چنین پروژه‌هایی، روابط عمومی صرفاً انتشار خبر تولید یا اعلام حضور در جشنواره نیست؛ بلکه باید بتواند هویت اثر، پیام آن و ظرفیت‌های فرهنگی و هنری پروژه را به‌درستی به مخاطب معرفی کند.
آیا تجربه خبرنگاری در فعالیت سینمایی شما تأثیرگذار بوده است؟
قطعاً. خبرنگاری به انسان یاد می‌دهد چگونه یک موضوع را از زوایای مختلف بررسی کند، پرسش مناسب مطرح کند و میان اصل موضوع و حاشیه‌ها تفاوت قائل شود.
این تجربه در مشاوره رسانه‌ای و فعالیت‌های فرهنگی نیز کاربرد دارد. وقتی با یک اثر سینمایی روبه‌رو می‌شویم، باید بدانیم چه چیزی قرار است به مخاطب منتقل شود و چگونه می‌توان بدون اغراق و تبلیغات غیرواقعی، درباره آن اطلاع‌رسانی کرد.
من معتقدم اعتبار یک پروژه هنری با کیفیت خود اثر شکل می‌گیرد و روابط عمومی تنها می‌تواند مسیر ارتباط آن با مخاطب را هموارتر کند.
نویسندگی و تولید محتوا؛ اهمیت روایت درست
نویسندگی در کنار خبرنگاری و روابط عمومی چه جایگاهی در فعالیت‌های شما دارد؟
نویسندگی بخش جدایی‌ناپذیر فعالیت رسانه‌ای من است. خبر، گزارش، یادداشت و محتوای فرهنگی هرکدام زبان و ساختار خاص خود را دارند.
در خبرنویسی، دقت و سرعت اهمیت دارد؛ در گزارش، پرداختن به جزئیات و ابعاد موضوع ضروری است و در نویسندگی فرهنگی، شناخت مخاطب و انتقال درست مفهوم اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
به اعتقاد من، نویسنده باید علاوه بر مهارت نگارش، قدرت مشاهده و تحلیل داشته باشد. تجربه حضور در حوادث، محیط‌های ورزشی، فعالیت‌های اجتماعی و پروژه‌های فرهنگی به من کمک کرده است موضوعات را از زاویه‌های مختلف ببینم.
خبرنگاری در عصر رسانه‌های دیجیتال
با گسترش شبکه‌های اجتماعی و هوش مصنوعی، آینده خبرنگاری و روابط عمومی را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
فناوری، سرعت تولید و انتشار محتوا را افزایش داده است؛ اما این موضوع به معنای کاهش اهمیت خبرنگار حرفه‌ای نیست.
امروز هر فردی می‌تواند تصویری منتشر کند یا متنی بنویسد، اما تشخیص صحت اطلاعات، بررسی منابع، شناخت زمینه رویداد و رعایت اصول اخلاقی همچنان به تجربه و مسئولیت‌پذیری نیاز دارد.
هوش مصنوعی نیز می‌تواند ابزار مفیدی برای دسته‌بندی اطلاعات، تحلیل داده‌ها، ویرایش و افزایش سرعت تولید محتوا باشد؛ ولی نباید جایگزین بررسی انسانی و مسئولیت حرفه‌ای خبرنگار شود.
در حوزه روابط عمومی نیز مجموعه‌هایی موفق‌تر خواهند بود که از ظرفیت رسانه‌های دیجیتال در کنار ارتباطات واقعی و اعتمادسازی استفاده کنند.
نگاه به آینده و ادامه مسیر حرفه‌ای
مهم‌ترین هدف شما برای ادامه فعالیت در حوزه رسانه، ورزش و سینما چیست؟
هدف من ادامه فعالیت حرفه‌ای در حوزه‌هایی است که سال‌ها برای آن‌ها وقت گذاشته‌ام. خبرنگاری همچنان بخش اصلی هویت کاری من است و در کنار آن، توسعه فعالیت‌های روابط عمومی، ارتباطات فرهنگی، عکاسی و همکاری در پروژه‌های سینمایی را دنبال می‌کنم.
دوست دارم تجربه‌هایی که در این سال‌ها به دست آورده‌ام در اختیار نسل جوان‌تر قرار بگیرد؛ به‌ویژه افرادی که علاقه‌مند به خبرنگاری، عکاسی، روابط عمومی و فعالیت‌های فرهنگی هستند.
همچنین امیدوارم بتوانم در معرفی ظرفیت‌های گردشگری، فرهنگی و ورزشی آذربایجان شرقی نقش مؤثرتری داشته باشم.
اگر بخواهید مسیر بیش از دو دهه فعالیت خود را در چند جمله خلاصه کنید، چه می‌گویید؟
برای من همه این حوزه‌ها به یکدیگر ارتباط دارند. خبرنگاری، ثبت واقعیت‌هاست؛ عکاسی، روایت تصویری آن‌هاست؛ امدادگری، مسئولیت در برابر جان انسان‌هاست؛ روابط عمومی، ایجاد ارتباط و اعتماد است و فعالیت فرهنگی و سینمایی، فرصتی برای انتقال اندیشه و روایت زندگی انسان‌هاست.
ممکن است عنوان مسئولیت‌ها متفاوت باشد، اما وجه مشترک آن‌ها تلاش برای ارتباط بهتر با جامعه و انجام مسئولیت حرفه‌ای است.
چه پیامی برای خبرنگاران جوان و علاقه‌مندان به روابط عمومی دارید؟
به جوانانی که وارد این مسیر می‌شوند توصیه می‌کنم پیش از هر چیز مطالعه کنند، مهارت بیاموزند و اخلاق حرفه‌ای را جدی بگیرند. خبرنگاری فقط داشتن صفحه در شبکه‌های اجتماعی یا انتشار چند خبر نیست. این حرفه به دانش، تجربه، دقت و مسئولیت‌پذیری نیاز دارد.
در روابط عمومی نیز نباید تنها به انتشار اخبار مثبت یک مجموعه بسنده کرد. روابط عمومی موفق باید ارتباطی واقعی، شفاف و دوسویه با مخاطبان برقرار کند.
از همه کسانی که در این سال‌ها در مسیر فعالیت‌های رسانه‌ای، ورزشی، فرهنگی و اجتماعی همراه و پشتیبان من بوده‌اند، سپاسگزارم. امیدوارم همچنان بتوانم با قلم، دوربین و تجربه‌ای که به دست آورده‌ام، در خدمت جامعه باشم.
از اینکه وقت خود را در اختیار ما قرار دادید سپاسگزاریم و برای شما در ادامه فعالیت‌های رسانه‌ای، فرهنگی، ورزشی و سینمایی آرزوی موفقیت داریم.
من هم از شما سپاسگزارم و امیدوارم رسانه‌ها بیش از گذشته به معرفی ظرفیت‌های انسانی، فرهنگی و اجتماعی کشور توجه کنند.
