فاننشال تایمز نوشت:
تحلیلگران میگویند ایران یکی از متنوعترین و صنعتیترین اقتصادهای منطقه را دارد علیرغم اختلال و ناکارآمدی که ریشه در برنامهٔ مدرنیزاسیون آخرین شاه در دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ دارد.
این مدل کمک کرده حتی با وجود تشدید بحران اقتصادی دوام بیاورد.
جمهوری اسلامی ایران محصولاتی را تولید میکند که وارداتشان دشوار است، از جمله داروها، قطعات خودرو و لوازم خانگی (یخچال، ماشین لباسشویی و غیره). صدها نیروگاه برق آن در سراسر کشور پراکنده شدهاند؛ درسی که از جنگ ایران و عراق در دههٔ ۱۹۸۰ گرفته شد، تا نابود کردن شبکهٔ برق را دشوارتر کند.
کسبوکارهای خصوصی بر این پایه ساخته شدند تا در برابر دههها تحریم آمریکا و غرب پس از انقلاب اسلامی ۱۹۷۹ پاسخ دهند. آنها در دور زدن تحریمها ماهرتر شدند، مسیرهای تجاری جایگزین ساختند و در دورهٔ اول ریاستجمهوری ترامپ، وقتی تحریمها تشدید شد و ایران از سیستم مالی جهانی قطع گردید، جایگزینی واردات را تسریع کردند.
تاکنون، دولت بزرگترین کارفرما به پرداخت حقوق کارمندان دولتی و پاداشهای پایان سال ادامه داده، هرچند برخی اختلالات ناشی از حملات سایبری به سیستم بانکی وجود داشته است. قیمت غذاها به اندازهٔ ماههای اخیر نوسان نداشته است.
از زمان آغاز جنگ در ۲۸ فوریه، ایالات متحده و اسرائیل هزاران حملهٔ هوایی به ایران انجام دادهاند، رهبران آن را ترور کرده و زیرساختهای نظامیاش را هدف قرار دادهاند. زیرساختهای حیاتی نیز مورد حمله قرار گرفتهاند، از جمله انبارهای سوخت، بزرگترین مجتمع گازی ایران و حتی یک بانک همه با هدف تضعیف حکوت. با این حال، تحلیلگران میگویند نشانههایی وجود دارد که «اقتصاد مقاومتی» تا حالا تا حدی کار خود را انجام داده است.
تجارت از مرزهای زمینی ادامه یافته، هرچند تردد تجاری کمی از تنگهٔ هرمز انجام میشود. حتی با وجود بمباران بیوقفهای که ایران تحمل میکند، مقامات تلاش کردهاند ثبات را نشان دهند و اصرار دارند که هیچ کمبود کالای اساسی وجود ندارد.
