به گزارش سرویس سرگرمی باخیش خبر، بازیهای محلی در تبریز، تنها وسیلهای برای گذران وقت نبودهاند، بلکه بستری برای تقویت مهارتهای جسمانی، دقت و پیوند میان نسلها بودهاند. این بازیها که ریشه در زبان و آداب محلی دارند، هر کدام داستان و هیجان خاص خود را روایت میکنند.
رقابت با گرهها و پرشهای هیجانانگیز
یکی از آن بازیهایی که هیجان را به اوج میرساند، «ایت قوسلو» است. در این بازی سه نفره، بازیکنان با گره زدن دستان خود، چالشی دشوار را برای نفر سوم ایجاد میکنند که باید با پرش از روی آنها، گره را باز کند. جالب اینجاست که حتی در صورت شکست، با شعرهای محلی و بازی با کلمات (کوه یا دره)، روند بازی با حالتی نمادین ادامه مییابد.
در همین راستا، بازی «آندرمای معمولی» نیز با تمرکز بر آمادگی جسمانی، بازیکنان را به چالش میکشد. در این بازی، فردی که به زبان محلی «قلدان قسیر» نامیده میشود، باید با تمرکز و قدرت بدنی بالا، از روی تپههای خاک عبور کند؛ رقابتی که در نهایت تا اولین شکست ادامه مییابد.
دقت، استراتژی و مهارتهای فردی
اگر به دنبال بازیهای استراتژیک و مهارتآموز هستید، «پیشیک قاشدی» (گربه و موش) و «پولونج آغاج» (بازی با چوب) بهترین نمونهها هستند. در «پیشیک قاشدی» که در دل طبیعت و میان درختان اجرا میشود، دقت و قدرت جسمانی حرف اول را میزند. در مقابل، «پولونج آغاج» با استفاده از دو چوب بزرگ و کوچک، تمرکزی بسیار بالا را از بازیکن میطلبد، بهویژه زمانی که فرد باید با خواندن شعرهای محلی و بدون نفس تازه کردن، به بازی ادامه دهد.
سادگی در عین پیچیدگی: بش داش
در نهایت، نباید از «بش داش» یا همان بازی پنج سنگ غافل شد. بازیای که با کمترین امکانات و تنها با چند سنگ ساده، بازیکن را درگیر محاسبات ریاضی (زوج و فرد بودن) و هماهنگی چشم و دست میکند.
این بازیهای بومی، از جمله «پیشیک یولو» و «توولاما»، نه تنها بخشی از سرگرمیهای دوران کودکی، بلکه میراثی است که حفظ و بازگشت آنها به میدانهای بازی، پاسداشتی از هویت فرهنگی تبریز محسوب میشود.
نتیخهی کوتاه:
این بازیها فقط سرگرمی نبودند، بلکه کلاسهای درس زندگی بودند. شما کدام یک از این بازیها را شنیده بودید یا تجربه کرده بودید؟ برای ما در نظرات بنویسید! 👇
