به گزارش خبرنگار سرویس اقتصادی باخیش خبر، در روزهای اخیر، فضای داروخانه درمانگاه تأمین اجتماعی مرند، شاهد صحنههایی از ناامیدی و سردرگمی است. بیمارانی که با امید به دریافت داروهای روتین و ضروری خود، ساعتها در صف انتظار میایستند، تنها با یک جمله مواجه میشوند: «دارو موجود نیست». این جمله، برای کسی که با یک بیماری مزمن دستوپنجه نرم میکند یا فردی است که توان مالی خرید دارو از داروخانههای خصوصی را ندارد، فراتر از یک خبر ساده است؛ این جمله به معنای توقف روند درمان و بازگشت به خانهای است که در آن، هم درد بیمار هست و هم نگرانی از هزینههای سنگینِ احتمالی.
بسیاری از مراجعاتکنندگان، سالمندان یا افرادی هستند که داروهای خود را به صورت ماهانه و از طریق سیستم بیمهای تهیه میکردند تا از فشار اقتصادی کاسته شود. اما اکنون، این زنجیره حمایتی گسسته شده است. نبود داروهای روزمره در این داروخانه، بیماران را در یک بنبست قرار داده است: یا باید با تحمل درد و ریسکِ تشدید بیماری، بدون دارو بمانند، یا باید با قیمتهای گزافِ داروخانههای آزاد، هزینهای را بپردازند که برای بسیاری از خانوادههای تحت پوشش تأمین اجتماعی، غیرقابل تحمل است.
این وضعیت، در شرایط اقتصادی کنونی، یک بحران انسانی به تمام معناست. وقتی یک شهروند، ماهانه بخشی از درآمد خود را با نظم و دقت برای پرداخت حق بیمه اختصاص میدهد، انتظار منطقی او این است که در لحظهی نیاز، نه تنها با برخوردهای خشک اداری، بلکه با خدمات واقعی روبرو شود. اما آنچه در مرند رقم میخورد، تجربهای از «پرداخت حق بیمه» و «عدم دریافت حق درمان» است که میتواند به سرعت به بحرانِ بیاعتمادی در میان جامعه تبدیل شود.
اما پرسش اصلی که در میان مردم و خانوادههای بیمار طنینانداز است، سکوتِ نسبی مسئولان در برابر این بحران است. چرا در یکی از مراکز درمانی که باید ستون فقرات سلامت جامعه کارگران و مستمدران باشد، چنین خلأ شدیدی در تأمین داروهای پایه دیده میشود؟ آیا این یک مشکل در توزیع است یا ناتوانی در مدیریت منابع؟ و مهمتر از همه، چه زمانی این قفسههای خالی، دوباره با داروهای مورد نیاز مردم پر خواهد شد؟
شهروندان مرند، نه از معجزهای بزرگ، بلکه از یک پاسخ ساده و عملی مطالبه دارند: «داروهایمان را به داروخانه برگردانید». آنها خواستار رسیدگی فوری و جدی از سوی مدیران ارشد تأمین اجتماعی هستند تا این وضعیتِ درماندگی و سردرگمی، به پایان برسد.
بیماری، منتظر برنامهریزیهای طولانیمدت و پاسخهای کلیشهای نمیماند؛ درد، لحظهای است و نیاز به دارو، فوری. اگر زنجیره تأمین دارو در مرند به سرعت ترمیم نشود، هزینهی این بیبرنامگی را نه تنها بیماران، بلکه کلِ اعتبار سیستم حمایتی تأمین اجتماعی خواهد پرداخت./انتهای پیام
