حیدربابا همراز شهریار

به گزارش باخیش خبر به نقل از نبض آذربایجان یادداشت نبض آذربایجان- رقیه غلامی: همیشه وقتی تقویم را ورق می زنم، دهه آخر شهریور ذهنم را سرمست از حلاوت دلپذیر سیب گلاب هایی می کند که روستائیان برایمان هدیه می دادند، همراه با لحظه های خردسالی ام که در چمنزارهای رو به «حیدربابا» اما کمی دور از آن، گوشه ای از خاطرات آن روز را شکل می داد.

دورادور در پای همین کوه(حیدربابا) وقتی نسیم آرام میان باغ ها از لابه لای درختان جلوه انگیری می کرد، درختان تبریزی نیز در برابر «حیدربابا» سماع عارفانه اش را به تماشا می کشیدند همچون مریدی که در برابر مرادش سرتعظیم فرو آورده باشد.
«حیدربابا» سمبل دلتنگی استاد شهریار که استاد با تمام عشق و از عمق جان دلبستگی اش را به آن به تصویر کشید، شکوهی که همه عاشقانه هایش را در خطاب به او به نجوا نشست و زمزمه کرد اما من آن روز کودکی ام را در برابر آن میان باغ ها و چمنزارها به لحظات می بخشیدم غافل از این که شهریار کیست و استاد در چنین روزهایی چشم از این دنیا بسته است.
دنیایی که خود استاد خطاب به همین «حیدربابا»، آن را واهی و فانی عنوان می کند اما «حیدربابا» برای شهریار دنیایی است که در بیت بیت اشعارش گویی همچون مصاحبی همراز و صمیمی زانو به زانو نشسته و استاد چه زیبا دلتنگی هایش را با او زمزمه کرده است.
و همین نکته است که شهریار، استاد ملک و ادب ایران زمین نام می گیرد و و روز 27 شهریور سالروز درگذشتش به عنوان روز ملی شعر و ادب فارسی نام گذاری می شود، هر چند افرادی هرازگاهی از گوشه ای صدایشان را بلند می کنند که غیر از شهریار شاعر دیگری هم بود اما نمی دانند آوازه شهریار به شعر او نیست به همه دردها و صمیمیت ها و به نگاه روشن و متعهد اوست که هم پای همه دلتنگی ها، با روزگار همراه شد،
روزگاری که با آغاز انقلاب، پستی و بلندی های زیادی را پشت سر گذاشت و استاد در کنار همین فراز و نشیب ها مقتدرانه ایستاد و دلتنگی هایش را صلا داد.
شهریار جدا از همه تعلقات دنیا، عشق را به ترسیم اشعارش تجلی بخشید، از شعر «علی ای همای رحمت» تا «سلام بر رزمندگان» او اما در میان همه آن اشعار، شعری که بیشتر جای درنگ و تامل دارد منظومه حیدرباباست که حلاوت و صمیمیت خاصی دارد به طوری که در هر بند آن گویی همه دانسته ها و نادانسته های دنیا را گوشزد می کند، همه دردها و دلتنگی ها را فریاد می زند چون نی جدا شده از نیستان، شعری که در آن استاد «حیدربابا» را با سوزی شاعرانه و حسی صمیمانه بلندتر و رفیع تر از سهند به اوج کشید و به ثبت جهانی رساند.
آن روز من کودکی ام را در باغ های نزدیک «حیدربابا» با سوزنایی که پدربزرگم همراه با شعر «حیدربابا دنیا یالان دنیادی و …» داشت، مزمزه می کردم، و امروز دلتنگی آن روزها را کنار دیوارهای کاه گلی روستای نزدیک همان «حیدربابا» به مویه می نشینم همچون بغضی که کبوترانه در حصار حنجره این سو و آن سو می پرد