به گزارش باخیش خبر ، ناصر غلامی هوجقان/،یکی از بزرگترین چالشهای پنهان در دوران سالمندی، «انزوای اجتماعی» است. این انزوا که از قطع ارتباط با محیط و احساس بینیازی جامعه ناشی میشود، میتواند منجر به بروز مشکلات جدی در سلامت روان، از جمله افسردگی و اضطراب شود.
طرح «آغوش مهربانی» که در شهر مراغه به مرحله اجرا درآمده است، دقیقاً بر همین نقطه حساس دست گذاشته است. برخلاف مدلهای قدیمی که سالمندان را در مراکز ایزوله قرار میدادند، این طرح بر پایه «جامعهمداری» بنا شده است. یعنی به جای اینکه سالمند را از محیط خود جدا کنند، محیط (محله) را برای پذیرش و تعامل بهتر با او بازسازی میکنند.
از «متقاضی کمک» تا «سرمایه اجتماعی»؛ بازتعریف نقش سالمندان
نقطه قوت و تمایز این طرح در مراغه، تغییر پارادایم (الگو) در نگرش به سالمندان است. در نگاه سنتی، سالمند فردی است که توانایی تولید ندارد و باید از دولت یا خانواده حمایت شود. اما رویکرد نوین سازمان بهزیستی در این طرح، سالمندان را «سرمایههای اجتماعی» میبیند.
این یعنی:
انتقال تجربه: استفاده از خرد جمعی سالمندان برای هدایت نسل جوان.
ارزشآفرینی اجتماعی: ایجاد فضایی که در آن سالمند، نقش معلم و راهنما را ایفا کند.
تقویت پیوند بیننسلی: ایجاد بستری برای گفتگو میان تجربهی زیستهی سالمندان و انرژیِ نسلهای جدید.
محلهمحوری؛ کلید موفقیت در سلامت روان
چرا «محلهمحوری» در این طرح اهمیت دارد؟ پاسخ در دسترسی و تداوم است. وقتی خدمات سلامت روان و فعالیتهای اجتماعی در همان محلهای که فرد زندگی میکند انجام شود، نرخ مشارکت بالا میرود و حس تعلق به محیط، به طور خودکار تقویت میشود. این امر نه تنها سلامت روان فردی را تضمین میکند، بلکه انسجام اجتماعی محله را نیز افزایش میدهد.
نتیجهگیری: قدمی بزرگ به سوی جامعهای مهربانتر
طرح «آغوش مهربانی» در مراغه، فراتر از یک برنامه حمایتی، یک حرکت فرهنگی است. این طرح به ما یادآوری میکند که سلامت یک جامعه، از میزان احترام و پیوند میان قدیمیترین و جدیدترین اعضای آن سنجیده میشود. اگر این الگو با موفقیت گسترش یابد، شاهد جامعهای خواهیم بود که در آن، «تجربه» و «جوانی» نه در تقابل، بلکه در آغوش یکدیگر قرار دارند./انتهای پیام
