به گزارش باخیش خبر، اگرچه علیرضا کاظمی، وزیر آموزش و پرورش روز گذشته گفت، «در اغتشاشات اخیر دانش آموزان و دانشجویان کمترین حضور و مشارکت را داشتند»، اما دادستان کل کشور در همین روزها از فریب نوجوانان و جوانان توسط دشمنان ابراز نگرانی کرد و هشدار داد: «مسئولان باید درباره خدمات و دستاوردهای نظام جمهوری اسلامی، اطلاع رسانی لازم را انجام دهند؛ چراکه دشمن از همین ناآگاهی سوءاستفاده می کند و خدمات نظام را برای جوانان کوچک می شمارد و آنها را فریب می دهد.»
اکنون پرسش این است که مسئولیت تبیین و آگاه سازی نسل امروز نسبت به وقایع، باورها و مسائلی از این دست برعهده کیست و نقش نهاد آموزش و پرورش در کنار خانواده چیست؟
بپذیریم غفلت کردیم
به نظر می رسد، گام نخست طرح این موضوع و واکاوی نقص ها و چالش های موجود در جریان تربیت یک نسل آگاه، همین است که بپذیریم نهاد آموزش و پرورش و دستگاه های مسئول در این حوزه دچار غفلت شده و آن طور که باید نتوانسته اند، این مسئولیت خطیر خود را عملی کنند. طبیعی است که مقصود این «نقد»، این نیست که نهاد مسئول، به طور کل در انجام وظیفه خود ناکام بوده است.
اما می توان این پرسش ها را مطرح کرد:
۱-دیدگاه عام نسل امروز دانش آموز و دانشجو درباره هویت ایرانی و اسلامی خود چیست و تا چه میزان، در جهت اعتلای آن تلاش می کنند؟
۲-دانش آموزان و دانشجویان در محیط آموزشی خود تا چه میزان با حرکت انقلاب اسلامی، دستاوردهای کشور، تصمیمات کلان و سیاست های تقنینی و اجرایی آشنا می شوند؟
۳-آیا می توان مدعی شد، آموزش و پرورش و دانشگاه به نسل امروز، «امید» هدیه می دهد؟
۴-آیا اساسا معلم یا استاد ما، خود خاستگاه چنین دغدغه هایی است یا شاید او هم گرفتار معیشت و رتبه بندی و… است؟
نمره قبولی می دهیم؟
شاید نخستین کسانی که می توانند به این پرسش ها پاسخ دهند و درباره آن داوری کنند، خودمان باشیم؛ من به عنوان نگارنده این مطلب و شما به عنوان یکی از خوانندگان آن. واقعیت این است که من به سهم اندک خودم که تجربه، فهم و مشاهداتی از این محیط ها دارم، نمی توانم نمره قبولی بدهم. شاید سختگیرانه باشد که بگویم نه تنها نمره قبولی نمی دهم، بلکه نمره پایینی را برای این نظام های آموزشی و تربیتی درنظر می گیرم.
یک درد بزرگ
این یک حقیقت و البته دردی بزرگ است که نظام آموزشی فعلی، بیش از آن که دغدغهاش تربیت نسلی آینده ساز برای کشور باشد، تلاش اش، تربیت دانش آموزانی است که توانایی تست زدن در کنکور را داشته باشند. مصداق این درد، وضعیت مدارس امروز متوسطه دوم و حال و هوایی است که نظام جبرآلود مدرسه بر ذهن و ضمیر دانش آموز و خانواده او حاکم کرده و بسیاری از ما آن را اکنون لمس می کنیم. آقای وزیر آموزش و پرورش و آقایان مسئول در نهادهای فرهنگی، اگر فکر می کنید مدرسه شما و آموزش و پرورش شما غیر از این است، سخت در اشتباهاید.
بپذیریم اگر امروز در چالش های اجتماعی همچون حوادث روزهای اخیر، با نسلی از امروز مواجهیم که زبان، گفتمان و فهم متفاوتی از وقایع دارد، نباید او را متهم و محکوم کنیم؛ بلکه این ماییم که متهم و محکومیم که نتوانستیم او را با هویت و وطن و ارزش ها و آرمان هایش همگام و همراه کنیم؛ در حقیقت این ها ترکش های یک غفلت بزرگ است.
