دستور ۱۰ روزه وزیر علوم به دانشگاههای سراسر کشور برای هماهنگی با نهادهای امنیتی و انتظامی، گام مناسبی در جهت ایجاد محیطی امن برای دانشجویان بود، اما سؤال اساسی اینجاست: وضعیت فعلی معابر، ورودیها و اطراف دانشگاهها چقدر امنیت دارد؟
دانشگاهها به عنوان کانونهای علم و پژوهش، باید فضایی ایمن و بهدور از هرگونه تهدید برای دانشجویان و اساتید فراهم کنند. با توجه به حوادث ناگوار گذشته و نگرانیهای خانوادهها، انتظار میرود وزارت علوم بهصورت شفاف و مستند، نتایج پیگیریهای خود را درباره اقدامات انجامشده در دانشگاههای کل کشور اعلام کند.
دانشگاه تهران به عنوان نماد آموزش عالی ایران، بعد از خبر قتل خبرساز یک دانشجو؛ برنامه هایی مانند احداث مدرسه به نام شهید امیرمحمد خالقی را به عنوان اقدام جبرانی مطرح کرد اما طبیعتا این نامگذاری، صرفا یک نماد است و باید اقدام مؤثر در تمام دانشگاههای کشور و حتی مجتمع های شبیه به کوی دانشگاه انجام گیرد.
حال بعد از این همه مدت باید از وزارت علوم پرسید آیا حضور نیروهای امنیتی و نظارتی در اطراف دانشگاهها افزایش یافته است؟ برنامه نصب دوربینهای نظارتی یا روشنایی معابر به کجا رسید؟
وزارت محترم علوم باید هرچه سریعتر گزارش جامعی از اقدامات انجامشده در سراسر کشور، بهویژه در شهرهای بزرگ و دانشگاههای پرتردد، ارائه دهد تا خانوادهها و دانشجویان با خیال آسودهتر به تحصیل و پژوهش بپردازند.
فرصت ۱۰ روزه به بیس از دو ماه است که تمام شده؛ جامعه دانشگاهی و خانواده ها چشمبهراه پاسخهای شفاف و اقدامات عملی است.
در حالی که عمده دانشگاههای کشور توسط سرپرست اداره میشود و هنوز تکلیف ریاست و مدیریت آنها مشخص نشده است آیا میتوان انتظاری داشت که اتفاق موثر و اساسی در خصوص دستور وزیر علوم گیرد؟ در چنین شرایطی دانشگاه تهران، سرپرستی جدید را بعد از سرپرستی حسینی به خود می بیند.
