این فقط شومنی مثل «دونالد جی ترامپ» است که جام جهانی را به گروگان گرفته. مثل بچه پولداری که به شهر بازی رفته و همه بلیتها را خریده تا فقط خودش آنجا بازی کند و اگر صلاحدید در را برای دیگران باز کند!
فیفا نهاد بزرگی است. تعداد کشورهای عضو آن از تعداد کشورهای عضو سازمان ملل متحد هم بیشتر است. فوتبال حتی از «کرونا» هم سرعت شیوع بیشتری در دنیا داشته، از آفریقا تا آلاسکا، از زاغههای برزیل تا خرابههای خاورمیانه. هیچ چیزی مثل فوتبال همه را «یک شکل و با یک قانون مشترک» آغشته خودش نکرده.
این نهاد شگفتانگیز همیشه به ظاهر تلاش میکرد «مستقل» به نظر برسد اما انگلیسیها میگویند: «هر کس که پول میدهد، تعیین میکند نیزن چه آهنگی بنوازد!» و این سالها انگار هر کس که پول و «نفوذ» بیشتری دارد تعیین میکند که فیفا چه کشوری را میزبان کند، به چه کسی مدال بدهد یا چه کسی با رئیس «اینفانتینو» شام بخورد.
انگار باید در جام جهانی 2026 منتظر باشیم که قبل از هر بازی «دونالد ترامپ» برود زمین و با کت و شلوار و یکی از آن کراواتهای صورتیاش به توپ لگد بزند و اجازه شروع بازی را بدهد یا بعد از گلزنی بازیکنان عکس او را زیر لباسشان به دوربینها نشان بدهند شاید اندکی از «شهوت دیده شدن» او کاسته شود.
جام جهانی 2026 فعلاً گروگان «دونالد ترامپ» است. تعارفی هم وجود ندارد که او از هر اهرمی استفاده میکند تا اعمال نفوذهای دلخواهش را انجام بدهد، در چنین شرایطی آیا باید تیم ملی فوتبال ما بلیتش را به «ایتالیا» هدیه بدهد یا از حقی که به دست آورده استفاده کند و به رقابتها برود؟ آیا فیفا بالاخره یک جا میایستد و به او میگوید که این رویداد متعلق به ماست، شما فقط یکی از «سه میزبان» هستید؟
امیدوارم جواب سؤال دوم «بله» باشد، آنوقت با خیال راحتتری میشود به برگزاری یک جام جهانی عادلانه دل بست. جایی که ما با تمام استخوانهایمان برای نمایشهای سزاوارانه – حتی با قلبهای سوگوار- بجنگیم و سربلند به خانه برگردیم.
